Wyszukaj produkt

Xiltess

Rivaroxaban

tabl. powl.
20 mg
28 szt.
Doustnie
Rx
100%
69,24
30% (1)
20,77
(2)
bezpł.
Xiltess
tabl. powl.
20 mg
98 szt.
Doustnie
Rx
100%
168,47
Xiltess
tabl. powl.
15 mg
98 szt.
Doustnie
Rx
100%
171,40
Xiltess
tabl. powl.
15 mg
42 szt.
Doustnie
Rx
100%
77,20
30% (1)
23,16
(2)
bezpł.
Xiltess
tabl. powl.
15 mg
28 szt.
Doustnie
Rx
100%
53,29
30% (1)
15,99
(2)
bezpł.

Xiltess - charakterystyka produktu leczniczego

Wskazania do stosowania

Xiltess jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w następujących przypadkach:

Dawka 15 mg:

Dorośli:

  • Profilaktyka udaru i zatorowości obwodowej u pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową, z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka (np. zastoinowa niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, wiek ≥75 lat, cukrzyca, przebyty udar lub TIA)
  • Leczenie zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) oraz profilaktyka nawrotów

Dzieci i młodzież:

  • Leczenie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) i profilaktyka nawrotów u pacjentów <18 lat o masie ciała 30-50 kg, po co najmniej 5 dniach początkowego leczenia przeciwzakrzepowego pozajelitowego
Dawka 20 mg:

Dorośli:

  • Profilaktyka udaru i zatorowości obwodowej u pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową, z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka
  • Leczenie ZŻG i ZP oraz profilaktyka nawrotów

Dzieci i młodzież:

  • Leczenie ŻChZZ i profilaktyka nawrotów u pacjentów <18 lat o masie ciała >50 kg, po co najmniej 5 dniach początkowego leczenia przeciwzakrzepowego pozajelitowego

Xiltess wykazuje skuteczność w profilaktyce powikłań zakrzepowo-zatorowych u szerokiej grupy pacjentów, zarówno dorosłych jak i pediatrycznych. Kluczowe jest dostosowanie dawki do masy ciała pacjenta oraz indywidualnej sytuacji klinicznej.

Dawkowanie i sposób podawania

Profilaktyka udaru i zatorowości obwodowej u dorosłych:

Zalecana dawka to 20 mg raz na dobę. Jest to również maksymalna zalecana dawka dobowa. Leczenie należy kontynuować długotrwale, jeśli korzyści przewyższają ryzyko krwawienia.

W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć lek niezwłocznie i kontynuować przyjmowanie kolejnej dawki następnego dnia zgodnie ze schematem. Nie należy stosować podwójnej dawki w celu uzupełnienia pominiętej.

Leczenie ZŻG, ZP i profilaktyka nawrotów u dorosłych:
Okres leczenia Dawkowanie
Dzień 1-21 15 mg dwa razy na dobę
Od 22 dnia 20 mg raz na dobę
Profilaktyka długoterminowa (po min. 6 miesiącach leczenia) 10 mg raz na dobę lub 20 mg raz na dobę

Schemat dawkowania w leczeniu i profilaktyce ZŻG i ZP u dorosłych

Krótkotrwałe leczenie (min. 3 miesiące) należy rozważyć u pacjentów z przejściowymi czynnikami ryzyka. Dłuższe leczenie zaleca się w przypadku idiopatycznej ZŻG/ZP lub przy obecności czynników ryzyka nawrotu.

Przy przedłużonej profilaktyce nawrotów po co najmniej 6 miesiącach leczenia, zalecana dawka to 10 mg raz na dobę. U pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu należy rozważyć dawkę 20 mg raz na dobę.

Leczenie ŻChZZ i profilaktyka nawrotów u dzieci i młodzieży:

Dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała:

  • 30-50 kg: 15 mg raz na dobę
  • ≥50 kg: 20 mg raz na dobę

Leczenie należy kontynuować przez minimum 3 miesiące, maksymalnie do 12 miesięcy. Po 3 miesiącach należy ocenić indywidualny stosunek korzyści do ryzyka dalszego leczenia.

Xiltess wykazuje skuteczność w różnych schematach dawkowania, dostosowanych do wskazania oraz wieku i masy ciała pacjenta. Kluczowe jest przestrzeganie zaleconego schematu oraz regularna ocena stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie przy długotrwałym leczeniu.

Warto zapamiętać
  • Xiltess jest skuteczny w profilaktyce i leczeniu powikłań zakrzepowo-zatorowych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci
  • Dawkowanie leku należy dostosować do masy ciała pacjenta oraz indywidualnej sytuacji klinicznej

Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego

Zmiana z antagonistów witaminy K (VKA) na Xiltess:

Należy przerwać leczenie VKA i rozpocząć podawanie Xiltess, gdy:

  • INR ≤3,0 dla profilaktyki udaru i zatorowości obwodowej
  • INR ≤2,5 dla leczenia ZŻG, ZP i profilaktyki nawrotów u dorosłych oraz leczenia ŻChZZ u dzieci i młodzieży

Wartości INR mogą być fałszywie podwyższone po przyjęciu Xiltess. INR nie jest odpowiednim wskaźnikiem działania przeciwzakrzepowego Xiltess.

Zmiana z Xiltess na VKA:

Należy równocześnie podawać Xiltess i VKA do czasu osiągnięcia INR ≥2,0. Przez pierwsze 2 dni stosować standardowe dawkowanie początkowe VKA, następnie dostosować dawkę VKA na podstawie wyników INR. Nie należy wykonywać badania INR wcześniej niż 24 godziny po poprzedniej dawce Xiltess, ale przed kolejną dawką.

U dzieci zmieniających leczenie z Xiltess na VKA, należy kontynuować podawanie Xiltess przez 48 godzin po pierwszej dawce VKA. Po 2 dniach jednoczesnego podawania wykonać badanie INR przed następną planowaną dawką Xiltess.

Zmiana z pozajelitowych leków przeciwzakrzepowych na Xiltess:

Należy przerwać podawanie leku pozajelitowego i rozpocząć stosowanie Xiltess od 0 do 2 godzin przed planowanym czasem podania kolejnej dawki leku pozajelitowego lub w momencie przerwania podawania leku pozajelitowego podawanego w sposób ciągły.

Zmiana z Xiltess na pozajelitowe leki przeciwzakrzepowe:

Należy przerwać stosowanie Xiltess i podać pierwszą dawkę leku pozajelitowego w czasie, gdy powinna być przyjęta kolejna dawka Xiltess.

Właściwe przeprowadzenie zmiany leczenia przeciwzakrzepowego jest kluczowe dla utrzymania ciągłej i odpowiedniej antykoagulacji. Należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania INR i czasu podawania leków podczas zmiany terapii.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek:

Dorośli:

  • Łagodne zaburzenia (ClCr 50-80 ml/min): bez konieczności modyfikacji dawki
  • Umiarkowane (ClCr 30-49 ml/min) i ciężkie (ClCr 15-29 ml/min) zaburzenia:
    • Profilaktyka udaru i zatorowości obwodowej: 15 mg raz na dobę
    • Leczenie ZŻG/ZP: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 3 tygodnie, następnie rozważyć zmniejszenie dawki z 20 mg do 15 mg raz na dobę, jeśli ryzyko krwawienia przewyższa ryzyko nawrotu ZŻG/ZP
  • Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ClCr <15 ml/min

Dzieci i młodzież:

  • Łagodne zaburzenia (GFR 50-80 ml/min/1,73 m2): bez konieczności modyfikacji dawki
  • Umiarkowane lub ciężkie zaburzenia (GFR <50 ml/min/1,73 m2): nie zaleca się stosowania ze względu na brak danych klinicznych
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby:

Xiltess jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobą wątroby przebiegającą z koagulopatią i istotnym klinicznie ryzykiem krwawienia, w tym u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C wg klasyfikacji Child-Pugh. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania u dzieci z zaburzeniami czynności wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku:

Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania.

Masa ciała:

U dorosłych nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. U dzieci i młodzieży dawkę ustala się na podstawie masy ciała.

Płeć:

Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania.

Indywidualizacja leczenia Xiltess w szczególnych grupach pacjentów jest kluczowa dla zapewnienia optymalnej skuteczności i bezpieczeństwa terapii. Należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, dostosowując dawkowanie lub rozważając alternatywne metody leczenia w przypadku przeciwwskazań.

Sposób podawania

Xiltess należy przyjmować doustnie, razem z posiłkiem. Dla pacjentów mających trudności z połykaniem całych tabletek, można je rozgnieść i wymieszać z wodą lub przecierem jabłkowym bezpośrednio przed podaniem. Po przyjęciu rozgniecionej tabletki 15 mg lub 20 mg należy niezwłocznie spożyć posiłek.

Rozgniecione tabletki można również podawać przez zgłębnik żołądkowy, upewniając się, że zostały umieszczone w żołądku. Następnie zgłębnik należy przepłukać wodą, a pacjentowi podać posiłek.

Skład

Jedna tabletka powlekana zawiera 15 mg lub 20 mg rywaroksabanu jako substancji czynnej.

Xiltess to nowoczesny lek przeciwzakrzepowy o szerokim spektrum zastosowań w profilaktyce i leczeniu powikłań zakrzepowo-zatorowych. Jego skuteczność i bezpieczeństwo zostały potwierdzone w licznych badaniach klinicznych, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Kluczowe znaczenie ma indywidualizacja terapii, uwzględniająca specyfikę pacjenta, w tym wiek, masę ciała oraz funkcję nerek i wątroby.



Lek może przenikać do mleka kobiet karmiących piersią.
Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne lub zabójcze dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną kobiet, lub nie przeprowadzono odpowiednich badań ani na zwierzętach, ani u ludzi.
Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne lub zabójcze dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną kobiet, lub nie przeprowadzono odpowiednich badań ani na zwierzętach, ani u ludzi.
Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne lub zabójcze dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną kobiet, lub nie przeprowadzono odpowiednich badań ani na zwierzętach, ani u ludzi.
Produkt leczniczy, który może wpływać upośledzająco na sprawność psychofizyczną; jeżeli przepisana dawka i droga podania wskazują, że w okresie stosowania może pojawić się wyraźne upośledzenie sprawności psychomotorycznej, to należy udzielić pacjentowi wskazówek co do zachowania szczególnej ostrożności w zakresie prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu bądź uprzedzić o konieczności czasowego zaniechania takich czynności.
Warzywa kapustne i inne produkty żywnościowe zawierające dużo witaminy K. Dochodzi do zwiększonego wchłaniania wit. K z przewodu pokarmowego spowodowanego zwiększona podażą tej witaminy. W wyniku interakcji wzrasta ryzyko powstania zakrzepów i innych powikłań: zator tętnicy płucnej lub zatorowość płucna, udar mózgu, zawał serca.
Lek powinien być zażywany w czasie jedzenia lub tuż po posiłku.