Tolutris
Amlodipine + Hydrochlorothiazide + Telmisartan
Tolutris - złożony lek hipotensyjny
Tolutris to zaawansowany produkt leczniczy stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów. Lek ten łączy w sobie trzy substancje czynne o działaniu hipotensyjnym: telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd.
Wskazania do stosowania
Tolutris jest wskazany w terapii zastępczej u pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których ciśnienie krwi jest skutecznie kontrolowane przy jednoczesnym stosowaniu:
- produktów złożonych zawierających telmisartan i hydrochlorotiazyd
- produktów zawierających amlodypinę
Zastosowanie leku Tolutris pozwala na uproszczenie schematu leczenia poprzez zastąpienie kilku tabletek jedną tabletką złożoną, co może przyczynić się do lepszego przestrzegania zaleceń terapeutycznych przez pacjenta.
Dawkowanie i sposób podawania
Dawka | Częstotliwość | Sposób podania |
---|---|---|
1 tabletka | Raz na dobę | Doustnie, niezależnie od posiłków |
Tabela 1. Schemat dawkowania leku Tolutris
Przed rozpoczęciem leczenia preparatem Tolutris, pacjent powinien mieć ustabilizowane ciśnienie tętnicze przy stosowaniu wszystkich trzech substancji czynnych podawanych jednocześnie. Dawkę leku Tolutris należy dobrać na podstawie dawek poszczególnych składników przyjmowanych przed zmianą terapii.
W przypadku konieczności modyfikacji dawkowania, zaleca się indywidualne dostosowanie dawek poszczególnych składników. Nie należy stosować Tolutrisu jako leku pierwszego rzutu w rozpoczynaniu terapii nadciśnienia tętniczego.
Szczególne grupy pacjentów
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Stosowanie leku Tolutris jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek zaleca się okresowe monitorowanie funkcji nerek. Warto zauważyć, że stężenie amlodypiny w surowicy nie koreluje ze stopniem uszkodzenia nerek, dlatego nie ma konieczności modyfikacji dawkowania tego składnika. Amlodypina nie jest usuwana z organizmu podczas dializy.
Regularne monitorowanie funkcji nerek u pacjentów stosujących Tolutris pozwala na wczesne wykrycie ewentualnego pogorszenia ich czynności i odpowiednie dostosowanie terapii.
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Tolutris jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie należy stosować dawki większej niż 40 mg telmisartanu + 5 mg amlodypiny + 12,5 mg hydrochlorotiazydu raz na dobę. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania tiazydów u tych pacjentów. Zwiększanie dawki amlodypiny powinno odbywać się z zachowaniem ostrożności.
Brak danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania amlodypiny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby wskazuje na konieczność szczególnej ostrożności w tej grupie pacjentów.
Pacjenci w podeszłym wieku
Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania leku Tolutris u pacjentów w podeszłym wieku. Należy jednak pamiętać o możliwości występowania większej wrażliwości na działanie leków hipotensyjnych w tej grupie wiekowej.
Dzieci i młodzież
Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Tolutris u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia nie zostały określone. Brak dostępnych danych dotyczących stosowania tego leku w tej grupie wiekowej.
Skład leku
Tolutris jest dostępny w dwóch wariantach dawek:
- 40 mg telmisartanu + 5 mg amlodypiny + 12,5 mg hydrochlorotiazydu
- 80 mg telmisartanu + 10 mg amlodypiny + 25 mg hydrochlorotiazydu
Każda tabletka zawiera wymienione substancje czynne, przy czym amlodypina występuje w postaci amlodypiny bezylanu.
Warto zapamiętać
- Tolutris jest lekiem złożonym, zawierającym trzy substancje czynne o działaniu hipotensyjnym: telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd.
- Lek jest przeznaczony do stosowania wyłącznie u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest już kontrolowane przy użyciu tych samych substancji czynnych w takich samych dawkach.
Stosowanie leku Tolutris wymaga regularnego monitorowania ciśnienia tętniczego oraz funkcji nerek i wątroby, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka. Indywidualne podejście do każdego pacjenta oraz ścisła współpraca między lekarzem a pacjentem są kluczowe dla osiągnięcia optymalnych efektów terapeutycznych i minimalizacji ryzyka wystąpienia działań niepożądanych.