Wyszukaj produkt

Roztwór Ringera

Calcium chloride + Potassium chloride + Sodium chloride

inf. [roztw.]
(0,33 mg+ 0,3 mg+ 8,6 mg)/ml
10 but. 500 ml
Iniekcje
Lz
100%
-
Roztwór Ringera
inf. [roztw.]
(0,33 mg+ 0,3 mg+ 8,6 mg)/ml
10 poj. 1 l
Iniekcje
Lz
100%
-
Roztwór Ringera
inf. [roztw.]
(0,33 mg+ 0,3 mg+ 8,6 mg)/ml
10 poj. 500 ml
Iniekcje
Lz
100%
-

Roztwór Ringera - charakterystyka produktu leczniczego

Wskazania do stosowania

Roztwór Ringera jest wskazany w następujących przypadkach:

  • Uzupełnianie płynów i elektrolitów w zasadowicy hipochloremicznej
  • Stany niedoboru chlorków
  • Odwodnienie izotoniczne i hipotoniczne
  • Krótkotrwałe zastępcze wypełnienie łożyska naczyniowego
  • Jako płyn rozcieńczający dla koncentratów elektrolitowych i leków niewykazujących niezgodności

Roztwór Ringera, dzięki swojemu składowi zbliżonemu do płynu zewnątrzkomórkowego, jest skutecznym środkiem w przywracaniu równowagi elektrolitowej i objętości płynów w organizmie.

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie roztworu Ringera jest ściśle uzależnione od indywidualnych potrzeb pacjenta, uwzględniając jego wiek, masę ciała oraz stan kliniczny. Poniżej przedstawiono ogólne wytyczne dotyczące dawkowania:

Grupa pacjentów Dawkowanie Szybkość podawania
Dorośli Do 40 ml/kg mc./dobę Maks. 5 ml/h na kg mc. (1,7 kropli/min. na kg mc.)
Dzieci i osoby w podeszłym wieku Według indywidualnych potrzeb Według indywidualnych potrzeb

Tabela 1. Ogólne wytyczne dawkowania roztworu Ringera

Należy pamiętać, że podaż płynów na poziomie 30 ml/kg mc. pokrywa jedynie fizjologiczne podstawowe zapotrzebowanie na płyny. W przypadku pacjentów w okresie pooperacyjnym lub wymagających intensywnej terapii, konieczne jest zwiększenie podaży płynów do około 40 ml/kg mc./dobę ze względu na ograniczoną zdolność nerek do zagęszczania moczu oraz zwiększone wydalanie metabolitów.

Dodatkowe straty płynów, spowodowane np. gorączką, biegunką, przetokami czy wymiotami, muszą być wyrównywane poprzez jeszcze wyższą, indywidualnie dobraną podaż płynów. W każdym przypadku aktualne i indywidualne zapotrzebowanie na płyny powinno być związane z monitorowaniem diurezy, osmolarności surowicy i moczu oraz określeniem substancji wydalonych.

Podstawowa podaż najważniejszych kationów wynosi:

  • Sód: około 1,5 - 3 mmol/kg mc./dobę
  • Potas: 0,8-1,0 mmol/kg mc./dobę

Podczas infuzji aktualne zapotrzebowanie zależy od odpowiedniego określenia równowagi elektrolitowej oraz od określonego badaniami laboratoryjnymi poziomu elektrolitów w surowicy.

Przeciwwskazania

Roztworu Ringera nie należy podawać pacjentom w stanie przewodnienia. Jest to kluczowe przeciwwskazanie, które musi być bezwzględnie przestrzegane w celu uniknięcia potencjalnych powikłań związanych z nadmiernym obciążeniem układu krążenia.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Podczas stosowania roztworu Ringera należy zachować szczególną ostrożność w następujących przypadkach:

  • Konieczne jest regularne monitorowanie jonogramu oraz parametrów równowagi wodno-elektrolitowej
  • Ostrożność wymagana przy jednoczesnym podawaniu kortykosteroidów i kortykotropiny
  • Szczególna uwaga u pacjentów z chorobami serca, zwłaszcza przyjmujących glikozydy naparstnicy (ze względu na zawartość potasu)
  • Odwodnienie hipotoniczne
  • Hiperkaliemia
  • Hipernatremia
  • Hiperchloremia
  • Zastoinowa niewydolność nerek (ze względu na zmniejszone wydalanie potasu)
  • Zaburzenia, w przypadku których zalecane jest ograniczenie spożycia sodu, takie jak: niewydolność krążenia, obrzęki uogólnione z retencją sodu, obrzęk płuc, nadciśnienie, rzucawka, ciężka niewydolność nerek

Stosowanie roztworu Ringera w powyższych przypadkach wymaga ścisłego monitorowania stanu pacjenta oraz dostosowania dawkowania do indywidualnych potrzeb.

Interakcje z innymi produktami leczniczymi

Przy stosowaniu roztworu Ringera należy uwzględnić potencjalne interakcje z innymi lekami:

  • Przed dodaniem jakiegokolwiek preparatu do roztworu Ringera należy sprawdzić ich zgodność
  • Roztwór może powodować wytrącenie po zmieszaniu z lekami zawierającymi szczawiany, fosforany, węglany lub dwuwęglany
  • Nie należy rozcieńczać w roztworze leków i substancji wykazujących niezgodności z rozpuszczalnikiem
  • Ze względu na prawdopodobieństwo wystąpienia koagulacji, nie podawać krwi jednocześnie z roztworami zawierającymi jony wapniowe (przez ten sam zestaw do wlewów)

Przestrzeganie tych zasad jest kluczowe dla bezpieczeństwa pacjenta i skuteczności terapii.

Stosowanie w ciąży i okresie karmienia piersią

Roztwór Ringera należy stosować w ciąży i okresie karmienia piersią tylko w przypadku zdecydowanej konieczności. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku zatrucia ciążowego. Decyzja o zastosowaniu produktu powinna być podjęta po dokładnej analizie potencjalnych korzyści i ryzyka dla matki i płodu lub dziecka karmionego piersią.

Działania niepożądane

Podczas stosowania roztworu Ringera mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

  • Hiperchloremia
  • Hiperwolemia
  • W miejscu wkłucia: zakażenie, zakrzepy, zapalenie żył, wynaczynienie

Monitorowanie pacjenta pod kątem wystąpienia tych działań niepożądanych jest istotne dla zapewnienia bezpieczeństwa terapii.

Mechanizm działania

Roztwór Ringera działa jako płyn do rozcieńczania leków i elektrolitów. Jego skład elektrolitowy jest zbliżony do składu płynu zewnątrzkomórkowego. Podawanie elektrolitów ma na celu:

  • Osiągnięcie prawidłowej osmolarności płynu zewnątrz- i wewnątrzkomórkowego
  • Wyrównywanie zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej
  • Uzupełnianie niedoborów elektrolitowych w surowicy

Dzięki temu mechanizmowi działania, roztwór Ringera skutecznie przywraca równowagę elektrolitową i objętość płynów w organizmie.

Skład

1 ml roztworu Ringera zawiera:

  • 8,6 mg chlorku sodu
  • 0,3 mg chlorku potasu
  • 0,33 mg chlorku wapnia

Skład ten zapewnia odpowiednie stężenie elektrolitów, zbliżone do fizjologicznego składu płynu zewnątrzkomórkowego.

Warto zapamiętać
  • Roztwór Ringera jest skutecznym środkiem do uzupełniania płynów i elektrolitów w różnych stanach klinicznych, w tym w zasadowicy hipochloremicznej i odwodnieniu izotonicznym.
  • Dawkowanie roztworu musi być ściśle dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, z uwzględnieniem jego stanu klinicznego i monitorowaniem równowagi wodno-elektrolitowej.

Nie należy spożywać alkoholu podczas stosowania leku. Alkohol może oddziaływać na wchłanianie leku, wiązanie z białkami krwi i jego dystrybucję w ustroju także metabolizm i wydalanie. W przypadku jednych leków może dojść do wzmocnienia, w przypadku innych do zahamowania ich działania. Wpływ alkoholu na ten sam lek może być inny w przypadku sporadycznego, a inny w przypadku przewlekłego picia.
Lek może przenikać do mleka kobiet karmiących piersią.
Badania z grupą kontrolną nie wykazały istnienia ryzyka dla płodu w I trymestrze, możliwość uszkodzenia płodu wydaje się mało prawdopodobna.
Badania z grupą kontrolną nie wykazały istnienia ryzyka dla płodu w I trymestrze, możliwość uszkodzenia płodu wydaje się mało prawdopodobna.
Badania z grupą kontrolną nie wykazały istnienia ryzyka dla płodu w I trymestrze, możliwość uszkodzenia płodu wydaje się mało prawdopodobna.
Lek powinien być zażywany w czasie jedzenia lub tuż po posiłku.
Substancja czynna zawarta w lekach, które mogą być ordynowane przez pielęgniarki i położne, o których mowa w art. 15a ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęniarki i położnej, oraz na które pielęgniarki i położne mają prawo wystawiać recepty.
cookie icon

Nasza strona używa plików cookies, czyli ciasteczek.
Do czego są one potrzebne mogą dowiedzieć się Państwo tutaj
Korzystając ze strony, wyrażają Państwo zgodę na używanie ciasteczek (cookies). Ustawienia dotyczące przechowywania ciasteczek można zmienić w swojej przeglądarce.

Oświadczenie

Wejście do serwisu dla lekarzy i farmaceutów wymaga potwierdzenia oświadczenia widocznego na stronie. Jeśli nie spełniasz wymienionych warunków, kliknij przycisk Pomiń.