Wyszukaj produkt

Luxfen

Brimonidine tartate

krople do oczu
2 mg/ml
1 but. 5 ml
Na spojówkę oka
Rx
100%
24,17

Luxfen - Profesjonalna informacja dla lekarza

Wskazania do stosowania

Luxfen jest wskazany do obniżania podwyższonego ciśnienia śródgałkowego (CŚG) u pacjentów z:

  • Jaskrą z otwartym kątem przesączania
  • Nadciśnieniem ocznym
Lek może być stosowany:
  • W monoterapii u pacjentów z przeciwwskazaniami do miejscowego stosowania β-adrenolityków
  • W terapii skojarzonej z innymi lekami obniżającymi CŚG, gdy monoterapia nie zapewnia wystarczającej redukcji ciśnienia

Dawkowanie i sposób podawania

Grupa pacjentów Dawkowanie
Dorośli (w tym osoby starsze) 1 kropla do chorego oka (oczu) 2 razy na dobę, co około 12 godzin
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i wątroby Brak danych - stosować ostrożnie
Dzieci i młodzież poniżej 12 lat Nie zaleca się stosowania
Noworodki i niemowlęta (poniżej 2 lat) Przeciwwskazane

Uwaga: Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania brymonidyny u dzieci.

Aby zminimalizować wchłanianie ogólnoustrojowe, należy ucisnąć woreczek łzowy w przyśrodkowym kącie oka przez 1 minutę bezpośrednio po zakropleniu. Przy stosowaniu więcej niż jednego leku okulistycznego, należy zachować 5-15 minut przerwy między podaniami.

Dawkowanie Luxfenu jest proste i wygodne dla pacjenta, co może zwiększyć compliance. Kluczowe jest przestrzeganie zaleceń dotyczących minimalizacji wchłaniania ogólnoustrojowego.

Przeciwwskazania

Luxfen jest przeciwwskazany w następujących przypadkach:

  • Nadwrażliwość na brymonidynę lub którąkolwiek substancję pomocniczą
  • Noworodki i niemowlęta poniżej 2 roku życia
  • Pacjenci leczeni inhibitorami MAO
  • Pacjenci stosujący leki przeciwdepresyjne wpływające na przewodnictwo noradrenergiczne (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, mianseryna)

Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania związane z interakcjami leku z inhibitorami MAO i niektórymi lekami przeciwdepresyjnymi, co może mieć istotne znaczenie kliniczne.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

1. Choroby układu sercowo-naczyniowego: Zachować ostrożność u pacjentów z nasiloną, niestabilną lub niepoddającą się leczeniu chorobą układu sercowo-naczyniowego.

2. Reakcje nadwrażliwości: U 12,7% pacjentów obserwowano oczne reakcje nadwrażliwości. W przypadku ich wystąpienia należy przerwać stosowanie leku. Odnotowano również opóźnione reakcje nadwrażliwości, niektóre związane ze wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego.

3. Choroby współistniejące: Stosować ostrożnie u pacjentów z:

  • Depresją
  • Niewydolnością krążenia mózgowego i wieńcowego
  • Zespołem Raynauda
  • Niedociśnieniem ortostatycznym
  • Zakrzepowo-zarostowym zapaleniem naczyń

4. Zaburzenia czynności wątroby i nerek: Brak danych dotyczących stosowania u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek - zaleca się ostrożność.

5. Soczewki kontaktowe: Unikać kontaktu leku z miękkimi soczewkami kontaktowymi. Przed zakropleniem należy je usunąć i odczekać co najmniej 15 minut przed ponownym założeniem.

6. Stosowanie u dzieci: U dzieci w wieku 2-7 lat i/lub z masą ciała poniżej 20 kg stosować ostrożnie i ściśle monitorować stan pacjenta ze względu na ryzyko patologicznej senności.

7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów: Lek może wywoływać zmęczenie, senność oraz zaburzenia ostrości wzroku, co może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Luxfen wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego oraz u dzieci. Kluczowe jest monitorowanie pacjentów pod kątem reakcji nadwrażliwości i wpływu leku na zdolności psychomotoryczne.

Interakcje z innymi produktami leczniczymi

1. Przeciwwskazane jednoczesne stosowanie:

  • Inhibitory MAO
  • Leki przeciwdepresyjne wpływające na przekaźnictwo noradrenergiczne (trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, mianseryna)

2. Ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu:

  • Leki hamujące czynność OUN (np. alkohol, barbiturany, opioidy, leki uspokajające i znieczulające) - możliwe działanie addycyjne lub nasilenie działania
  • Leki wpływające na metabolizm i wychwyt amin z krążenia (np. chloropromazyna, metylfenidat, rezerpina)
  • Leki obniżające ciśnienie tętnicze i glikozydy nasercowe
  • Leki wpływające na aktywność α-adrenergicznych agonistów lub antagonistów (np. izoprenalina, prazosyna)

Interakcje Luxfenu z innymi lekami mogą być istotne klinicznie, szczególnie w przypadku jednoczesnego stosowania leków wpływających na układ nerwowy i sercowo-naczyniowy. Konieczne jest dokładne monitorowanie pacjentów stosujących terapię skojarzoną.

Wpływ na ciążę i laktację

Ciąża: Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u ludzi. W badaniach na zwierzętach nie wykazano działania teratogennego, ale obserwowano zwiększenie odsetka strat przedimplantacyjnych i zahamowanie wzrostu potomstwa. Stosować tylko wtedy, gdy korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Laktacja: Brak danych o przenikaniu do mleka ludzkiego. Nie zaleca się stosowania podczas karmienia piersią.

Stosowanie Luxfenu w ciąży i podczas karmienia piersią powinno być ograniczone do sytuacji, gdy jest to bezwzględnie konieczne, a korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.

Działania niepożądane

Najczęstsze działania niepożądane (22-25% pacjentów):

  • Suchość jamy ustnej
  • Przekrwienie gałki ocznej
  • Uczucie pieczenia/kłucia oczu
Objawy te mają zwykle charakter przemijający i nie wymagają przerwania leczenia.

Reakcje alergiczne oczu: występowały u 12,7% pacjentów, najczęściej między 3-9 miesiącem leczenia.

Inne istotne działania niepożądane:

  • Zaburzenia serca: kołatanie serca, arytmia (bradykardia, tachykardia)
  • Zaburzenia układu nerwowego: ból głowy, senność, zawroty głowy
  • Zaburzenia oka: zapalenie powiek i spojówek, zaburzenia widzenia
  • Zaburzenia naczyniowe: nadciśnienie lub niedociśnienie tętnicze
  • Zaburzenia ogólne: zmęczenie, osłabienie

U dzieci (2-7 lat) obserwowano wysoką częstość występowania senności (55%), szczególnie u pacjentów o masie ciała <20 kg.

Profil działań niepożądanych Luxfenu jest zróżnicowany, ale większość objawów ma charakter łagodny i przemijający. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość wystąpienia reakcji alergicznych oraz senności u dzieci.

Warto zapamiętać
  • Luxfen jest skutecznym lekiem w obniżaniu ciśnienia śródgałkowego, ale wymaga ostrożnego stosowania u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
  • U dzieci w wieku 2-7 lat istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia senności, szczególnie przy masie ciała poniżej 20 kg.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania po podaniu do oka u dorosłych są tożsame z działaniami niepożądanymi. W przypadku przypadkowego spożycia doustnego u dorosłych obserwowano głównie obniżenie ciśnienia tętniczego.

U dzieci po przypadkowym spożyciu obserwowano poważne działania niepożądane, w tym:

  • Depresję OUN (śpiączka, zaburzenia świadomości, letarg)
  • Bradykardię
  • Hipotermię
  • Zahamowanie oddychania i bezdech
Objawy te wymagały intensywnej opieki medycznej, ale ustępowały w ciągu 6-24 godzin.

Przedawkowanie Luxfenu może prowadzić do poważnych powikłań, szczególnie u dzieci. Kluczowe jest edukowanie pacjentów o konieczności przechowywania leku w miejscu niedostępnym dla dzieci i stosowania zgodnie z zaleceniami.

Mechanizm działania

Brymonidyna jest selektywnym agonistą receptora α2-adrenergicznego, wykazującym 1000 razy większe powinowactwo do receptorów α2 niż α1. Dzięki temu nie powoduje rozszerzenia źrenic ani skurczu naczyń włosowatych siatkówki.

Mechanizm obniżania ciśnienia śródgałkowego polega na:

  • Zmniejszeniu wytwarzania cieczy wodnistej
  • Zwiększeniu odpływu cieczy wodnistej drogą naczyniówkowo-twardówkową

Selektywne działanie brymonidyny na receptory α2-adrenergiczne zapewnia skuteczne obniżenie ciśnienia śródgałkowego przy minimalnym wpływie na układ sercowo-naczyniowy i oddechowy.

Skład

1 ml roztworu zawiera 2 mg winianu brymonidyny, co odpowiada 1,3 mg brymonidyny.

Znajomość dokładnego składu leku jest istotna przy ocenie potencjalnych interakcji i działań niepożądanych, szczególnie u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu.



Lek może przenikać do mleka kobiet karmiących piersią.
Badania na zwierzętach nie wskazują na istnienie ryzyka dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną u ludzi, lub badania na zwierzętach wykazały działanie niepożądane na płód, ale badania w grupie kobiet ciężarnych nie potwierdziły istnienia ryzyka dla płodu.
Badania na zwierzętach nie wskazują na istnienie ryzyka dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną u ludzi, lub badania na zwierzętach wykazały działanie niepożądane na płód, ale badania w grupie kobiet ciężarnych nie potwierdziły istnienia ryzyka dla płodu.
Badania na zwierzętach nie wskazują na istnienie ryzyka dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną u ludzi, lub badania na zwierzętach wykazały działanie niepożądane na płód, ale badania w grupie kobiet ciężarnych nie potwierdziły istnienia ryzyka dla płodu.
Produkt leczniczy zawierający substancję czynną bardzo silnie działającą.
Produkt leczniczy, który może wpływać upośledzająco na sprawność psychofizyczną; jeżeli przepisana dawka i droga podania wskazują, że w okresie stosowania może pojawić się wyraźne upośledzenie sprawności psychomotorycznej, to należy udzielić pacjentowi wskazówek co do zachowania szczególnej ostrożności w zakresie prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu bądź uprzedzić o konieczności czasowego zaniechania takich czynności.
Lukrecja (glycyrrhizina) w cukierkach, tabletkach wykrztuśnych i innych produktach prowadzi do nadmiernej utraty potasu przez organizm, prowadzącej do hipokaliemii. Diuretyk pętlowy zwiększa wydalanie jonów potasowych, chlorkowych, magnezowych, wapniowych i fosforanowych, co może powodować osłabienie, kurcze i bóle mięśni, porażenia, zaburzenia przewodzenia i rytmu serca oraz zatrzymanie krążenia. Hipokaliemia powoduje zwiększenie toksycznego działania glikozydów naparstnicy na mięsień sercowy (potas współzawodniczy z naparstnicą o miejsce wiązania z enzymem warunkującym działanie pompy sodowo-potasowej. Interakcja lukrecja-naparstnica może powodować bradykardię, blok zatokowo-przedsionkowy, częstoskurcz przedsionkowy z blokiem i częstoskurcz węzłowy.