Levemir® Penfill®
Insulin detemir
Levemir® Penfill® - długodziałający analog insuliny w leczeniu cukrzycy
Wskazania do stosowania
Levemir® Penfill® jest wskazany w leczeniu cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci powyżej 1. roku życia. Lek ten jest długodziałającym analogiem insuliny, stosowanym jako insulina bazowa.
Levemir® może być stosowany w monotw skojarzeniu z insuliną szybkodziałającą (bolus). Ponadto, może być łączony z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi i/lub agonistami receptora GLP-1.
Dawkowanie i sposób podawania
Siła działania insuliny detemir wyrażana jest w jednostkach, przy czym 1 jednostka insuliny detemir odpowiada 1 jednostce międzynarodowej ludzkiej insuliny.
U dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, przy stosowaniu leku w skojarzeniu z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub po dołączeniu agonisty receptora GLP-1, zalecana dawka początkowa wynosi 0,1-0,2 j./kg masy ciała lub 10 jednostek raz na dobę. Dawkę należy następnie dostosowywać indywidualnie.
Grupa pacjentów | Dawkowanie początkowe | Częstość podawania |
---|---|---|
Dorośli (cukrzyca typu 2) | 0,1-0,2 j./kg lub 10 j. | Raz na dobę |
Schemat baza-bolus | Indywidualnie | 1-2 razy na dobę |
Dzieci i młodzież (>1 roku życia) | Indywidualnie | 1-2 razy na dobę |
Tabela: Zalecane dawkowanie początkowe leku Levemir® Penfill® w zależności od grupy pacjentów
W schemacie baza-bolus, Levemir® powinien być podawany 1-2 razy na dobę, w zależności od indywidualnego zapotrzebowania pacjenta. Dawkę należy dostosowywać indywidualnie, biorąc pod uwagę aktywność fizyczną, dietę oraz współistniejące choroby.
U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby zaleca się zintensyfikowane monitorowanie stężenia glukozy we krwi i indywidualne dostosowanie dawki.
Levemir® może być stosowany u dzieci i młodzieży powyżej 1. roku życia. Przy zmianie insuliny bazowej na Levemir® należy rozważyć zmniejszenie dawki insuliny bazowej i bolusowej, aby zminimalizować ryzyko hipoglikemii.
Sposób podawania
Levemir® Penfill® podaje się wyłącznie podskórnie. Nie wolno podawać leku dożylnie ze względu na ryzyko ciężkiej hipoglikemii. Należy również unikać podania domięśniowego.
Wstrzyknięcia należy wykonywać w okolicę brzucha, udo, ramię, okolicę mięśnia naramiennego lub okolicę pośladkową. Ważne jest, aby zmieniać miejsca wstrzyknięć w obrębie tego samego obszaru, co pomaga zmniejszyć ryzyko lipodystrofii.
Lek można podawać o dowolnej porze dnia, ale należy zachować stałą porę podawania. Pacjenci wymagający dwóch dawek dziennie mogą przyjmować wieczorną dawkę wieczorem lub przed snem.
Warto zapamiętać
- Levemir® Penfill® to długodziałający analog insuliny stosowany jako insulina bazowa
- Lek podaje się wyłącznie podskórnie, raz lub dwa razy na dobę, w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta
Przeciwwskazania
Jedynym przeciwwskazaniem do stosowania leku Levemir® Penfill® jest nadwrażliwość na insulinę detemir lub którąkolwiek substancję pomocniczą.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Zmiana typu lub rodzaju insuliny powinna odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarza. Należy unikać podawania leku dożylnie i domięśniowo. Nie wolno mieszać Levemir® z szybko działającymi insulinami.
U pacjentów z ciężką hipoalbuminemią zaleca się dokładne monitorowanie. Levemir® nie powinien być stosowany w pompach insulinowych.
Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn ze względu na ryzyko hipoglikemii, która może upośledzać koncentrację i czas reakcji.
Interakcje z innymi lekami
Wiele leków może wpływać na zapotrzebowanie na insulinę. Do leków zmniejszających zapotrzebowanie na insulinę należą m.in. doustne leki przeciwcukrzycowe, inhibitory MAO, nieselektywne beta-blokery, inhibitory ACE, salicylany i alkohol.
Leki zwiększające zapotrzebowanie na insulinę to m.in. tiazydy, glikokortykosteroidy, hormony tarczycy, beta-sympatykomimetyki, hormon wzrostu i danazol.
Beta-blokery mogą maskować objawy hipoglikemii. Oktreotyd i lanreotyd mogą zarówno zmniejszać, jak i zwiększać zapotrzebowanie na insulinę. Alkohol może nasilać i przedłużać działanie hipoglikemizujące insuliny.
Stosowanie w ciąży i podczas karmienia piersią
Brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowania insuliny detemir w czasie ciąży i karmienia piersią. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku kobietom w ciąży i karmiącym piersią. W okresie ciąży lub jej planowania u pacjentek z cukrzycą zalecana jest wzmożona kontrola stężenia glukozy we krwi.
Działania niepożądane
Najczęstsze działania niepożądane obejmują:
- Hipoglikemię
- Reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, obrzęk, świąd)
Rzadziej występują:
- Lipodystrofia
- Obrzęki
- Reakcje alergiczne
- Zaburzenia refrakcji
- Retinopatia cukrzycowa
Rzadko może wystąpić neuropatia obwodowa.
Mechanizm działania
Insulina detemir jest rozpuszczalnym, długo działającym analogiem insuliny. Jej działanie polega na zmniejszeniu stężenia glukozy we krwi poprzez ułatwienie wychwytu glukozy w komórkach mięśni i tkanki tłuszczowej oraz hamowanie uwalniania glukozy z wątroby.
Wydłużony czas działania insuliny detemir wynika z tworzenia silnych połączeń między cząsteczkami insuliny w miejscu wstrzyknięcia oraz wiązania z albuminami. To zapewnia bardziej przewidywalny i stabilny profil działania w porównaniu do insuliny NPH.
Czas działania Levemir® wynosi do 24 godzin, w zależności od dawki. Przy dawkach 0,2-0,4 j./kg masy ciała, lek osiąga ponad 50% maksymalnego działania w czasie od 3-4 do maksymalnie 14 godzin po wstrzyknięciu.
Właściwości farmakokinetyczne
Maksymalne stężenie insuliny detemir w osoczu występuje między 6 a 8 godzin po podaniu. Przy podawaniu dwa razy na dobę stan równowagi dynamicznej w osoczu osiągany jest po 2-3 dawkach.
Całkowita biodostępność insuliny detemir po podaniu podskórnym wynosi około 60%. Końcowy okres półtrwania po podaniu podskórnym wynosi 5-7 godzin, w zależności od dawki.
Skład preparatu
Jeden ml roztworu zawiera 100 jednostek insuliny detemir. Jeden wkład do wstrzykiwacza Penfill (3 ml) zawiera 300 jednostek insuliny detemir.
Levemir® Penfill® jest długodziałającym analogiem insuliny, który zapewnia stabilną kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą. Jego unikalne właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne umożliwiają elastyczne dawkowanie i zmniejszają ryzyko hipoglikemii nocnej w porównaniu z insuliną NPH. Indywidualne dostosowanie dawki i ścisłe monitorowanie pacjenta są kluczowe dla osiągnięcia optymalnych efektów terapeutycznych.
2) Pacjenci 65+
Przysługuje uprawnionym pacjentom we wskazaniach określonych w decyzji o objęciu refundacją. Jeżeli lek jest refundowany we wszystkich zarejestrowanych wskazaniach, to jest w nich wszystkich bezpłatny dla pacjenta. Jeżeli natomiast lek jest refundowany w określonych wskazaniach, to jest bezpłatny dla seniorów tylko i wyłącznie w tych właśnie wskazaniach.
3) Kobiety w ciąży
4) Pacjenci do ukończenia 18 roku życia