Wyszukaj produkt

Kivexa

Lamivudine + Abacavir

tabl. powl.
0,6 g+ 0,3 g
30 szt.
Doustnie
Rx-z
100%
X

Kivexa - złożony lek przeciwretrowirusowy w terapii zakażeń HIV

Kivexa to złożony produkt leczniczy zawierający dwie substancje czynne: abakawir (600 mg) i lamiwudynę (300 mg). Jest stosowany w skojarzonej terapii przeciwretrowirusowej u pacjentów zakażonych ludzkim wirusem upośledzenia odporności (HIV).

Wskazania do stosowania

Kivexa jest wskazana do stosowania u dorosłych, młodzieży i dzieci o masie ciała co najmniej 25 kg w ramach skojarzonej terapii przeciwretrowirusowej w leczeniu zakażeń HIV. Przed rozpoczęciem leczenia abakawirem konieczne jest przeprowadzenie badania obecności alleli HLA-B*5701 u każdego pacjenta zakażonego HIV, niezależnie od pochodzenia rasowego. Abakawiru nie należy stosować u pacjentów będących nosicielami alleli HLA-B*5701.

Terapia powinna być zlecana i nadzorowana przez lekarza doświadczonego w leczeniu pacjentów z zakażeniem HIV. Jest to kluczowe dla zapewnienia skuteczności i bezpieczeństwa leczenia.

Dawkowanie i sposób podawania

Grupa pacjentów Zalecane dawkowanie
Dorośli, młodzież i dzieci ≥25 kg 1 tabletka raz na dobę
Dzieci <25 kg Nie stosować (stała dawka)
Pacjenci wymagający modyfikacji dawki Stosować oddzielne preparaty abakawiru lub lamiwudyny

Tabela: Schemat dawkowania produktu Kivexa

Kivexa może być przyjmowana niezależnie od posiłków. W przypadku konieczności modyfikacji dawki jednej z substancji czynnych, należy zastosować oddzielne preparaty abakawiru lub lamiwudyny.

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat zaleca się szczególną ostrożność ze względu na możliwe zmiany związane z wiekiem, takie jak osłabienie czynności nerek i zmiany parametrów hematologicznych.

Przeciwwskazania

Stosowanie produktu Kivexa jest przeciwwskazane w następujących przypadkach:

  • Nadwrażliwość na abakawir, lamiwudynę lub którąkolwiek substancję pomocniczą
  • Ciężkie zaburzenia czynności wątroby

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Reakcje nadwrażliwości: Pacjenci, u których podczas leczenia wystąpi reakcja nadwrażliwości, muszą natychmiast przerwać stosowanie produktu Kivexa. Nigdy nie wolno ponownie podawać preparatów zawierających abakawir pacjentom, u których przerwano leczenie z powodu reakcji nadwrażliwości.

Zaburzenia czynności nerek: Kivexa nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min ze względu na brak możliwości dostosowania dawki.

Zaburzenia czynności wątroby: U pacjentów z lekkimi zaburzeniami czynności wątroby (5-6 punktów w skali Child-Pugh) zalecana jest ścisła kontrola, w tym monitorowanie stężenia abakawiru w osoczu. Produkt nie jest zalecany u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Warto zapamiętać
  • Przed rozpoczęciem leczenia Kivexą konieczne jest wykonanie badania na obecność alleli HLA-B*5701
  • W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie leku i nigdy go nie wznawiać

Interakcje z innymi lekami

Leki przeciwzakaźne: Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu ko-trimoksazolu. Unikać stosowania dużych dawek trimetoprimu z sulfametoksazolem w leczeniu zapalenia płuc wywołanego Pneumocystis jirovecii (PCP) oraz toksoplazmozy.

Leki przeciwprątkowe: Ryfampicyna może nieznacznie zwiększać stężenie abakawiru w osoczu poprzez indukcję enzymu UGT.

Szczegółowe informacje na temat interakcji znajdują się w Charakterystyce Produktu Leczniczego (ChPL).

Ciąża i karmienie piersią

Kivexa nie powinna być stosowana w okresie ciąży, chyba że spodziewane korzyści wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Leku nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane obejmują:

  • Zaburzenia układu nerwowego: ból głowy, bezsenność
  • Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka
  • Zaburzenia skóry: wysypka
  • Zaburzenia ogólne: zmęczenie, gorączka, ogólne złe samopoczucie

Rzadziej obserwowano: neutropenię, niedokrwistość, trombocytopenię, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, reakcje nadwrażliwości.

Szczegółowy wykaz działań niepożądanych znajduje się w Charakterystyce Produktu Leczniczego (ChPL).

Mechanizm działania

Abakawir i lamiwudyna są nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy. Działają jako silne i selektywne inhibitory replikacji wirusa HIV-1 i HIV-2. Po metabolizacji wewnątrzkomórkowym do postaci trójfosforanów, związki te hamują aktywność odwrotnej transkryptazy wirusa HIV. Główny mechanizm działania polega na włączaniu się w postaci monofosforanów do łańcucha DNA wirusa, co prowadzi do zakończenia replikacji.

Trójfosforany abakawiru i lamiwudyny wykazują znacznie mniejsze powinowactwo do polimeraz DNA komórek gospodarza, co przekłada się na ich selektywność działania przeciwwirusowego.

Wnioski

Kivexa stanowi skuteczną opcję terapeutyczną w leczeniu zakażeń HIV, łącząc dwie substancje czynne o synergistycznym działaniu przeciwretrowirusowym. Kluczowe znaczenie ma właściwa kwalifikacja pacjentów do leczenia, z uwzględnieniem badania obecności alleli HLA-B*5701, oraz ścisłe monitorowanie pod kątem potencjalnych działań niepożądanych, szczególnie reakcji nadwrażliwości. Stosowanie leku wymaga doświadczenia w prowadzeniu terapii przeciwretrowirusowej i indywidualnego podejścia do każdego pacjenta.



Lek może przenikać do mleka kobiet karmiących piersią.
Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne lub zabójcze dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną kobiet, lub nie przeprowadzono odpowiednich badań ani na zwierzętach, ani u ludzi.
Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne lub zabójcze dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną kobiet, lub nie przeprowadzono odpowiednich badań ani na zwierzętach, ani u ludzi.
Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne lub zabójcze dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną kobiet, lub nie przeprowadzono odpowiednich badań ani na zwierzętach, ani u ludzi.
Każdy posiłek, zwłaszcza bogaty w węglowodany powoduje upośledzenie wchłaniania leku z przewodu pokarmowego w wyniku jego adsorpcji, głównie przez polisacharydy. Skutkuje to zmniejszeniem stężenia leku we krwi, a co za tym idzie - brakiem lub obniżeniem skuteczności leczenia.
Lek powinien być zażywany w czasie jedzenia lub tuż po posiłku.