Wyszukaj produkt

Kalium chloratum 15% Kabi

Potassium chloride

inf. [konc. do przyg. roztw.]
150 mg/ml
20 amp. 20 ml
Iniekcje
Rx
100%
252,00
Kalium chloratum 15% Kabi
inf. [konc. do przyg. roztw.]
150 mg/ml
20 amp. 10 ml
Iniekcje
Rx
100%
155,30

Kalium chloratum 15% Kabi - charakterystyka produktu leczniczego

Wskazania do stosowania

Kalium chloratum 15% Kabi jest wskazany w leczeniu niedoboru potasu u pacjentów, u których metody dietetyczne lub leczenie doustne są niewystarczające lub niemożliwe do zastosowania. Produkt leczniczy stosuje się w sytuacjach, gdy konieczne jest szybkie uzupełnienie niedoboru potasu drogą pozajelitową.

Niedobór potasu może wystąpić w przebiegu różnych stanów kotrwałe stosowanie leków moczopędnych, biegunki, wymioty, nadmierne pocenie się, niedożywienie czy zaburzenia wchłaniania. Szybkie wyrównanie hipokaliemii jest szczególnie istotne u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego oraz zaburzeniami rytmu serca.

Dawkowanie i sposób podawania

Dorośli

Dawkowanie Kalium chloratum 15% Kabi powinno być dostosowane indywidualnie do potrzeb pacjenta, w zależności od stopnia niedoboru potasu oraz stanu klinicznego. Standardowa dawka dobowa dla dorosłych wynosi od 0,8 do 2 mmol potasu na kg masy ciała.

Produkt należy podawać wyłącznie po rozcieńczeniu w odpowiednim roztworze do infuzji, do maksymalnego stężenia chlorku potasu 3 g/l (lub 40 mmol/l potasu). W przypadku ciężkiej hipokaliemii lub kwasicy ketonowej w cukrzycy mogą być konieczne wyższe stężenia, jednak wymaga to szczególnej ostrożności i monitorowania EKG.

Wartość
Standardowa dawka dobowa 0,8 - 2 mmol potasu/kg masy ciała
Maksymalna dawka dobowa 150 mmol
Zalecana szybkość infuzji 10 mmol/h
Maksymalna szybkość infuzji 20 mmol/h

Tabela 1. Dawkowanie Kalium chloratum 15% Kabi u dorosłych pacjentów

Niedobór potasu można obliczyć za pomocą wzoru: niedobór potasu (mmol) = masa ciała (kg) x 0,2 x 2 x (4,5 mmol/l - stężenie potasu w surowicy). Objętość zewnątrzkomórkową oblicza się na podstawie masy ciała w kg x 0,2.

Dzieci i młodzież

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania chlorku potasu u dzieci i młodzieży nie zostały w pełni ustalone. Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu produktu w tej grupie wiekowej.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka powinna być zmniejszona ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii. Konieczne jest ścisłe monitorowanie stężenia potasu w surowicy.

Zaleca się podawanie Kalium chloratum 15% Kabi za pomocą pompy infuzyjnej, szczególnie w przypadku roztworów o wyższym stężeniu. Umożliwia to precyzyjną kontrolę szybkości infuzji i minimalizuje ryzyko przedawkowania.

Warto zapamiętać
  • Kalium chloratum 15% Kabi musi być zawsze rozcieńczony przed podaniem dożylnym.
  • Maksymalna zalecana szybkość infuzji to 20 mmol/h, a optymalna to 10 mmol/h.

Przeciwwskazania

Stosowanie Kalium chloratum 15% Kabi jest przeciwwskazane u pacjentów z hiperkaliemią. Podawanie dodatkowych ilości potasu w tej sytuacji może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, włącznie z zatrzymaniem krążenia.

Hiperkaliemia jest stanem zagrożenia życia, który wymaga natychmiastowego leczenia. Przed rozpoczęciem suplementacji potasu należy zawsze upewnić się, że pacjent nie ma podwyższonego stężenia potasu w surowicy.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Bezpośrednie wstrzyknięcie stężonych roztworów chlorku potasu bez odpowiedniego rozcieńczenia może spowodować natychmiastową śmierć. Dlatego kluczowe jest przestrzeganie zasad przygotowania i podawania produktu.

Podczas stosowania Kalium chloratum 15% Kabi należy:

  • Monitorować oddawanie moczu przez pacjenta w celu zapewnienia jego prawidłowego przepływu.
  • Zachować szczególną ostrożność u pacjentów z:
    • niewyrównaną niewydolnością serca
    • leczonych glikozydami naparstnicy
    • ciężkim lub całkowitym blokiem przewodnictwa przedsionkowo-komorowego serca
  • Regularnie monitorować stężenie elektrolitów w surowicy i gospodarkę kwasowo-zasadową.
  • Dostosowywać dawkowanie do indywidualnych potrzeb pacjenta.
  • Monitorować zapis EKG, szczególnie u pacjentów z grupy ryzyka.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami predysponującymi do hiperkaliemii, takimi jak:

  • niewydolność nadnerczy (choroba Addisona)
  • osłabiona czynność nerek
  • pooperacyjny skąpomocz
  • wstrząs z reakcjami hemolitycznymi i/lub odwodnieniem
  • kwasica metaboliczna
  • leczenie lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas
  • hiperchloremia
  • hiperkaliemiczne porażenie okresowe
  • niedokrwistość sierpowatokrwinkowa

Należy unikać podawania roztworów glukozy do infuzji na początku terapii zastępczej potasem, ponieważ glukoza może powodować dalsze zmniejszenie stężenia potasu w osoczu.

Wynaczynienie podczas podawania dożylnego może prowadzić do martwiczego uszkodzenia tkanek, dlatego należy zachować szczególną ostrożność podczas infuzji.

Interakcje z innymi produktami leczniczymi

Stosowanie Kalium chloratum 15% Kabi może wchodzić w interakcje z wieloma lekami. Szczególną uwagę należy zwrócić na:

Skojarzenia niezalecane (z wyjątkiem przypadków ciężkiej hipokaliemii):
  • Leki moczopędne oszczędzające potas (np. amiloryd, spironolakton, triamteren, kanrenonian potasu, eplerenon) - zwiększają ryzyko hiperkaliemii
  • Inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, NLPZ, cyklosporyna, takrolimus - zwiększają ryzyko hiperkaliemii
  • Suksametonium - zwiększa ryzyko hiperkaliemii
  • Leki krwiopochodne, penicylina potasowa - zawierają dodatkowe ilości potasu
Skojarzenia możliwe z zachowaniem szczególnych środków ostrożności:
  • Chinidyna - potas może nasilić działanie przeciwarytmiczne
  • Tiazydy, adrenokortykosteroidy, glikokortykosteroidy, mineralokortykosteroidy - mogą zmniejszać działanie uzupełniające potasu
  • Digoksyna - hiperkaliemia może być niebezpieczna u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy
  • Żywice wymienne - zmniejszają stężenie potasu w surowicy

Przed zastosowaniem Kalium chloratum 15% Kabi należy dokładnie przeanalizować listę leków przyjmowanych przez pacjenta i ocenić ryzyko interakcji.

Wpływ na ciążę i laktację

Dane dotyczące stosowania chlorku potasu u kobiet w ciąży są ograniczone. Można rozważyć stosowanie produktu leczniczego w okresie ciąży, jeśli jest to klinicznie uzasadnione, a potencjalne korzyści przewyższają ryzyko.

Chlorek potasu przenika do mleka kobiecego w ilościach, które mogą wpływać na organizm karmionego piersią dziecka. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/wstrzymaniu stosowania chlorku potasu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Działania niepożądane

Stosowanie Kalium chloratum 15% Kabi może wiązać się z wystąpieniem następujących działań niepożądanych:

  • Zaburzenia metabolizmu i odżywania: hiperkaliemia, kwasica, hiperchloremia
  • Zaburzenia układu nerwowego i mięśniowego: parestezje, porażenie mięśni szkieletowych
  • Zaburzenia serca: arytmie, bradykardia, migotanie komór, zatrzymanie akcji serca
  • Zaburzenia naczyniowe: zakrzepica żylna
  • Zaburzenia żołądka i jelit: nudności, biegunka, dysfagia
  • Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: ból w miejscu podania, martwica w przypadku wynaczynienia, zapalenie żyły

Hiperkaliemia jest najpoważniejszym działaniem niepożądanym, które może prowadzić do zaburzeń rytmu serca i zatrzymania krążenia. Dlatego kluczowe jest ścisłe monitorowanie stężenia potasu w surowicy podczas terapii.

Przedawkowanie

Przedawkowanie Kalium chloratum 15% Kabi prowadzi do hiperkaliemii, która może manifestować się następującymi objawami:

  • Nieprawidłowości w zapisie EKG
  • Bradykardia
  • Migotanie komór i inne arytmie
  • Zatrzymanie akcji serca
  • Splątanie
  • Zmęczenie
  • Biegunka
  • Dysfagia
  • Parestezje kończyn
  • Trudności w oddychaniu
  • Porażenie mięśni szkieletowych

W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast przerwać podawanie Kalium chloratum 15% Kabi i wdrożyć odpowiednie postępowanie:

  • Unikać podawania pokarmów i leków zawierających potas
  • W ciężkiej hiperkaliemii (K+ >8 mmol/l) podać dożylnie roztwór dekstrozy (10-20%) z insuliną
  • W celu wyrównania kwasicy podać dożylnie dwuwęglan sodu
  • Monitorować zapis EKG
  • Przy zaniku odcinka P podać 10% roztwór glukonianu wapnia
  • Rozważyć zastosowanie doustnie sulfonowanego polistyrenu sodu
  • W ciężkich przypadkach rozważyć hemodializę lub dializę otrzewnową

Właściwości farmakologiczne

Potas jest głównym kationem płynu wewnątrzkomórkowego i odgrywa kluczową rolę w wielu procesach fizjologicznych:

  • Utrzymanie potencjału błonowego komórek
  • Przewodnictwo nerwowe
  • Kurczliwość mięśni (w tym mięśnia sercowego)
  • Metabolizm węglowodanów
  • Synteza białek
  • Magazynowanie glikogenu

Prawidłowe stężenie potasu w osoczu wynosi 3,5-5,5 mmol/l, podczas gdy stężenie wewnątrzkomórkowe osiąga około 150 mmol/l. Ta różnica stężeń jest kluczowa dla prawidłowego funkcjonowania komórek.

Skład produktu

1 ml roztworu Kalium chloratum 15% Kabi zawiera 150 mg chlorku potasu (15% w/v), co odpowiada 2 mmol jonów potasu.

Produkt nie zawiera innych substancji czynnych ani konserwantów. Jest to hipertoniczny roztwór wodny chlorku potasu przeznaczony do rozcieńczenia przed podaniem dożylnym.



Nie należy spożywać alkoholu podczas stosowania leku. Alkohol może oddziaływać na wchłanianie leku, wiązanie z białkami krwi i jego dystrybucję w ustroju także metabolizm i wydalanie. W przypadku jednych leków może dojść do wzmocnienia, w przypadku innych do zahamowania ich działania. Wpływ alkoholu na ten sam lek może być inny w przypadku sporadycznego, a inny w przypadku przewlekłego picia.
Lek może przenikać do mleka kobiet karmiących piersią.
Badania z grupą kontrolną nie wykazały istnienia ryzyka dla płodu w I trymestrze, możliwość uszkodzenia płodu wydaje się mało prawdopodobna.
Badania z grupą kontrolną nie wykazały istnienia ryzyka dla płodu w I trymestrze, możliwość uszkodzenia płodu wydaje się mało prawdopodobna.
Badania z grupą kontrolną nie wykazały istnienia ryzyka dla płodu w I trymestrze, możliwość uszkodzenia płodu wydaje się mało prawdopodobna.
Produkt leczniczy zawierający substancję czynną silnie działającą.
Lek powinien być zażywany w czasie jedzenia lub tuż po posiłku.