Kaftrio
Elexacaftor + Ivacaftor + Tezacaftor
Kaftrio - informacje dla lekarza
Kaftrio to złożony produkt leczniczy zawierający iwakaftor, tezakaftor i eleksakaftor, stosowany w leczeniu mukowiscydozy u pacjentów w wieku co najmniej 6 lat, którzy mają co najmniej jedną mutację F508del genu CFTR.
Mechanizm działania
Eleksakaftor i tezakaftor działają jako korektory białka CFTR, zwiększając ilość tego białka dostarczanego na powierzchnię komórki. Iwakaftor natomiast zwiększa prawdopodobieństwo otwarcia kanału tworzonego przez białko CFTR. Efektem skojarzonego działania tych substancji jest zwiększenie aktywności białka CFTR i nasilenie transportu jonów chlorkowych.
Kaftrio działa kompleksowo na różne aspekty funkcjonowania białka CFTR, co przekłada się na poprawę jego aktywności u pacjentów z mukowiscydozą.
Wskazania
Kaftrio jest wskazany do stosowania w schemacie leczenia skojarzonego z iwakaftorem u pacjentów z mukowiscydozą w wieku co najmniej 6 lat, którzy mają co najmniej jedną mutację F508del genu CFTR.
Lek przeznaczony jest dla szerokiej grupy pacjentów z mukowiscydozą, już od 6 roku życia, pod warunkiem obecności odpowiedniej mutacji genetycznej.
Dawkowanie
Wiek | Masa ciała | Dawka poranna | Dawka wieczorna |
---|---|---|---|
6 do <12 lat | <30 kg | 2 tabl. (37,5 mg IVA / 25 mg TEZ / 50 mg ELX) | 1 tabl. (75 mg IVA) |
6 do <12 lat | ≥30 kg | 2 tabl. (75 mg IVA / 50 mg TEZ / 100 mg ELX) | 1 tabl. (150 mg IVA) |
≥12 lat | - | 2 tabl. (75 mg IVA / 50 mg TEZ / 100 mg ELX) | 1 tabl. (150 mg IVA) |
Dawki poranną i wieczorną należy przyjmować w odstępie około 12 godzin, z posiłkiem zawierającym tłuszcze.
Dawkowanie jest zróżnicowane w zależności od wieku i masy ciała pacjenta. Kluczowe jest przyjmowanie leku z posiłkiem zawierającym tłuszcze.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
Przeciwwskazania są ograniczone, co umożliwia stosowanie leku u większości pacjentów z mukowiscydozą.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby
- Zaleca się monitorowanie aktywności aminotransferaz i stężenia bilirubiny
- Możliwe interakcje z silnymi induktorami i inhibitorami CYP3A
- Ryzyko wystąpienia wysypki, szczególnie u kobiet stosujących hormonalne środki antykoncepcyjne
- Możliwe zwiększenie ciśnienia tętniczego
Konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów, szczególnie pod kątem funkcji wątroby i potencjalnych interakcji lekowych.
Działania niepożądane
Najczęstsze działania niepożądane to:
- Ból głowy (17,3%)
- Biegunka (12,9%)
- Zakażenie górnych dróg oddechowych (11,9%)
- Wysypka (10,9%)
- Zwiększona aktywność aminotransferaz (10,9%)
Profil bezpieczeństwa leku jest akceptowalny, ale wymaga monitorowania, szczególnie w zakresie funkcji wątroby i reakcji skórnych.
Interakcje
Kaftrio wchodzi w interakcje z:
- Silnymi induktorami CYP3A (np. ryfampicyna) - nie zaleca się jednoczesnego stosowania
- Silnymi i umiarkowanymi inhibitorami CYP3A (np. ketokonazol, flukonazol) - konieczne dostosowanie dawki
- Substratami P-gp (np. digoksyna) - zalecana ostrożność
- Substratami OATP1B1/1B3 (np. statyny) - zalecana ostrożność
Konieczne jest dokładne przeanalizowanie wszystkich przyjmowanych przez pacjenta leków pod kątem potencjalnych interakcji z Kaftrio.
Warto zapamiętać
- Kaftrio znacząco poprawia funkcję białka CFTR u pacjentów z mukowiscydozą
- Lek wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby i potencjalnych interakcji lekowych
Ciąża i laktacja
Brak wystarczających danych dotyczących stosowania w ciąży. Zaleca się unikanie stosowania w okresie ciąży. Nie wiadomo, czy lek przenika do mleka ludzkiego. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub leczenia, biorąc pod uwagę korzyści dla matki i dziecka.
Stosowanie Kaftrio u kobiet w ciąży i karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności i indywidualnej oceny korzyści i ryzyka.
Podsumowanie
Kaftrio stanowi istotny postęp w leczeniu mukowiscydozy, oferując kompleksowe działanie na białko CFTR. Lek wykazuje dobrą skuteczność przy akceptowalnym profilu bezpieczeństwa. Kluczowe jest jednak ścisłe monitorowanie pacjentów, szczególnie pod kątem funkcji wątroby i potencjalnych interakcji lekowych. Indywidualizacja terapii i regularna ocena stosunku korzyści do ryzyka są niezbędne dla optymalizacji leczenia.