Wyszukaj produkt

Fortum®

Ceftazidime

inj. dom./doż. [substancja sucha]
1 g
1 fiol. typu Monovial
Iniekcje
Lz
100%
-
Fortum®
inj. dom./doż. [substancja sucha]
500 mg
10 fiol.
Iniekcje
Lz
100%
-
Fortum®
inj. dom./doż. [substancja sucha]
250 mg
10 fiol.
Iniekcje
Lz
100%
-
Fortum®
inf. doż./inj. [prosz. do przyg. roztw.]
2 g
1 fiol.
Iniekcje
Lz
100%
-
Fortum®
inj. dom./doż. [substancja sucha]
2 g
1 fiol. typu Monovial
Iniekcje
Lz
100%
-
Fortum®
inj. doż./dom./inf. doż. [prosz. do przyg. roztw.]
1 g
10 fiol.
Iniekcje
Lz
100%
-

Fortum® - Ceftazydym

Wskazania do stosowania

Fortum® (ceftazydym) jest antybiotykiem cefalosporynowym III generacji, wskazanym do leczenia następujących zakażeń bakteryjnych u dorosłych i dzieci, w tym noworodków:

  • Szpitalne zapalenia płuc
  • Zakażenia dolnych dróg oddkowiscydozą
  • Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
  • Przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego
  • Złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego
  • Powikłane zakażenia dróg moczowych
  • Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich
  • Powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne
  • Zakażenia kości i stawów
  • Zapalenia otrzewnej

Fortum® jest również wskazany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, przypuszczalnie wywołaną zakażeniem bakteryjnym. Należy pamiętać, że spektrum działania przeciwbakteryjnego ceftazydymu obejmuje głównie tlenowe bakterie Gram-ujemne. W przypadku podejrzenia zakażenia wykraczającego poza zakres działania ceftazydymu, należy rozważyć terapię skojarzoną z innymi antybiotykami.

Ceftazydym wykazuje skuteczność w leczeniu wielu ciężkich zakażeń, w tym posocznicy, zapalenia otrzewnej, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych oraz zakażeń u pacjentów z obniżoną odpornością. Jest również efektywny w terapii zakażeń dróg oddechowych, moczowych, skóry i tkanek miękkich, kości i stawów oraz zakażeń w obrębie jamy brzusznej.

Warto zapamiętać
  • Ceftazydym wykazuje silne działanie bakteriobójcze wobec tlenowych bakterii Gram-ujemnych, w tym Pseudomonas aeruginosa.
  • Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi antybiotykami, w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia.

Dawkowanie

Dawkowanie ceftazydymu zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia, wieku pacjenta, masy ciała oraz funkcji nerek. Lek może być podawany w postaci przerywanej infuzji lub ciągłego wlewu dożylnego.

Grupa pacjentów Rodzaj zakażenia Dawkowanie
Dorośli i dzieci ≥40 kg Większość zakażeń 1-2 g co 8-12 h
Dorośli i dzieci ≥40 kg Ciężkie zakażenia (np. neutropenia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych) 2 g co 8 h
Dzieci <40 kg Większość zakażeń 100-150 mg/kg/dobę w 3 dawkach podzielonych
Noworodki i niemowlęta ≤2 m-cy Większość zakażeń 25-60 mg/kg/dobę w 2 dawkach podzielonych

Dawkowanie należy dostosować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

U pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 80 lat) dawka dobowa nie powinna zazwyczaj przekraczać 3 g ze względu na związane z wiekiem zmniejszenie klirensu ceftazydymu.

Przeciwwskazania

Jedynym bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania ceftazydymu jest nadwrażliwość na cefalosporyny. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z nadwrażliwością na penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe ze względu na możliwość reakcji krzyżowych.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Podczas stosowania ceftazydymu należy zwrócić szczególną uwagę na następujące kwestie:

  • U pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania
  • Ostrożność zalecana przy jednoczesnym stosowaniu z antybiotykami aminoglikozydowymi, furosemidem i innymi lekami nefrotoksycznymi
  • Przed zastosowaniem ceftazydymu w monoterapii w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych należy wykonać antybiogram
  • U osób w podeszłym wieku nie należy przekraczać dawki 3 g/dobę

Ścisła obserwacja kliniczna bezpieczeństwa i skuteczności jest zalecana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u dzieci otrzymujących lek w ciągłej infuzji.

Interakcje

Ceftazydym może wchodzić w interakcje z innymi lekami, w szczególności:

  • Zwiększone ryzyko nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z aminoglikozydami, wankomycyną lub silnymi diuretykami
  • Niezgodność farmaceutyczna z roztworami antybiotyków aminoglikozydowych - nie podawać w jednym roztworze
  • Wodorowęglan sodu zmniejsza stabilność roztworu ceftazydymu - nie stosować jako rozpuszczalnika

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu ceftazydymu z wymienionymi lekami i monitorować funkcję nerek pacjenta.

Stosowanie w ciąży i podczas karmienia piersią

Ceftazydym należy stosować w ciąży tylko wtedy, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Podczas karmienia piersią lek należy stosować ostrożnie, monitorując stan dziecka.

Działania niepożądane

Ceftazydym jest zazwyczaj dobrze tolerowany, jednak mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

  • Reakcje miejscowe: zapalenie żył (w tym zakrzepowe) po podaniu dożylnym, ból i zaczerwienienie po podaniu domięśniowym
  • Reakcje nadwrażliwości: wysypka, pokrzywka, gorączka, świąd; rzadko ciężkie reakcje skórne
  • Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: biegunka, nudności, wymioty, bóle brzucha
  • Kandydoza jamy ustnej lub układu moczowo-płciowego
  • Zaburzenia hematologiczne: przemijająca eozynofilia, rzadko inne zmiany w obrazie krwi
  • Zaburzenia neurologiczne: ból i zawroty głowy, parestezje
  • Zmiany w wynikach badań laboratoryjnych: wzrost aktywności enzymów wątrobowych, stężenia mocznika i kreatyniny

W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych należy przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem.

Przedawkowanie

Przedawkowanie ceftazydymu może prowadzić do powikłań neurologicznych, w tym encefalopatii, drgawek i śpiączki. Ryzyko przedawkowania jest zwiększone u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkowanie nie zostało odpowiednio dostosowane. W przypadku przedawkowania można zastosować hemodializę lub dializę otrzewnową w celu zmniejszenia stężenia leku w surowicy.

Mechanizm działania

Ceftazydym jest antybiotykiem β-laktamowym z grupy cefalosporyn III generacji. Wykazuje silne działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii. Jest oporny na działanie większości β-laktamaz, co zapewnia szerokie spektrum działania, szczególnie wobec tlenowych bakterii Gram-ujemnych, w tym Pseudomonas aeruginosa.

Ceftazydym wykazuje wysoką skuteczność wobec wielu patogenów, w tym:

  • Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa)
  • Pałeczki z rodziny Enterobacteriaceae (np. Proteus spp., Klebsiella spp., Enterobacter spp.)
  • Haemophilus influenzae i H. parainfluenzae
  • Neisseria spp.
  • Streptococcus spp.
  • Staphylococcus spp. (z wyjątkiem szczepów opornych na meticylinę)

Lek nie wykazuje aktywności wobec Enterococcus spp., Bacteroides fragilis, Listeria monocytogenes i Campylobacter pylori.

Właściwości farmakokinetyczne

Ceftazydym charakteryzuje się korzystnymi właściwościami farmakokinetycznymi:

  • Niskie wiązanie z białkami osocza (około 10%)
  • Stężenie terapeutyczne we krwi utrzymuje się przez 8-12 godzin
  • Dobra penetracja do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do kości, płynu mózgowo-rdzeniowego, płynu opłucnowego i stawowego
  • Brak metabolizmu wątrobowego - lek wydalany w postaci niezmienionej
  • Główna droga eliminacji - nerki (80-90% w ciągu 24 godzin)
  • Okres półtrwania w surowicy wynosi około 2 godziny

Te właściwości farmakokinetyczne pozwalają na stosowanie ceftazydymu w dogodnych schematach dawkowania, zapewniając skuteczne stężenia terapeutyczne w miejscu zakażenia.

Postać farmaceutyczna

Fortum® dostępny jest w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Jedna fiolka zawiera 250 mg, 500 mg, 1 g lub 2 g ceftazydymu.

Ceftazydym jest cennym antybiotykiem w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, szczególnie tych wywołanych przez bakterie Gram-ujemne. Jego szerokie spektrum działania, korzystne właściwości farmakokinetyczne i stosunkowo dobry profil bezpieczeństwa czynią go ważnym narzędziem w arsenale terapeutycznym współczesnej medycyny. Jednakże, jak w przypadku wszystkich antybiotyków, należy stosować go rozważnie, zgodnie z zasadami racjonalnej antybiotykoterapii, aby zapobiegać rozwojowi oporności bakterii.



Zakażenie wywołane przez Neisseria meningitidis A39
Posocznica wywołana przez paciorkowce A40
Posocznica wywołana przez paciorkowce z grupy A A40.0
Posocznica wywołana przez paciorkowce z grupy B A40.1
Posocznica wywołana przez Streptococcus pneumoniae A40.3
Posocznica wywołana przez Staphylococcus aureus A41.0
Posocznica wywołana przez Haemophilus influenzae A41.3
Posocznica wywołana przez inne bakterie Gram-ujemne A41.5
Róża A46
Rzeżączka A54
Paciorkowce z grupy A jako przyczyna chorób sklasyfikowanych w innych rozdziałach B95.0
Paciorkowce z grupy B jako przyczyna chorób sklasyfikowanych w innych rozdziałach B95.1
Paciorkowce z grupy D jako przyczyna chorób sklasyfikowanych w innych rozdziałach B95.2
Streptococcus pneumoniae jako przyczyna chorób sklasyfikowanych w innych rozdziałach B95.3
Inne paciorkowce jako przyczyna chorób sklasyfikowanych w innych rozdziałach B95.4
Paciorkowce nieokreślone jako przyczyna chorób sklasyfikowanych w innych rozdziałach B95.5
Staphylococcus aureus jako przyczyna chorób sklasyfikowanych w innych rozdziałach B95.6
Klebsiella pneumoniae [K. pneumoniae] jako przyczyna chorób sklasyfikowanych w innych rozdziałach B96.1
Escherichia coli [E. coli] jako przyczyna chorób sklasyfikowanych w innych rozdziałach B96.2
Haemophilus influenzae [H. influenzae] jako przyczyna chorób sklasyfikowanych w innych rozdziałach B96.3
Proteus (mirabilis) (morganii) jako przyczyna chorób sklasyfikowanych w innych rozdziałach B96.4
Pseudomonas (aeruginosa) (mallei) (pseudomallei) jako przyczyna chorób sklasyfikowanych w innych rozdziałach B96.5
Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych pneumokokowe G00.1
Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych paciorkowcowe G00.2
Zapalenie kości skroniowej H70.2
Zapalenie płuc wywołane przez Streptococcus pneumoniae J13
Zapalenie płuc wywołane przez Haemophilus influenzae J14
Zapalenie płuc wywołane przez Klebsiella pneumoniae J15.0
Zapalenie płuc wywołane przez Escherichia coli J15.5
Zapalenie płuc wywołane przez inne tlenowe bakterie Gram-ujemne J15.6
Ostre zapalenie oskrzeli wywołane przez Haemophilus influenzae J20.1
Ostre zapalenie oskrzeli wywołane przez paciorkowce J20.2
Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego K35
Inne postacie zapalenia wyrostka robaczkowego K36
Zapalenie wyrostka robaczkowego, nieokreślone K37
Zapalenie otrzewnej K65
Zapalenie pęcherzyka żółciowego K81
Zapalenie dróg żółciowych K83.0
Liszajec [o dowolnej etiologii bakteryjnej] [dowolnej okolicy] L01.0
Ropień skóry, czyrak, czyrak gromadny L02
Ropne zapalenia stawów M00
Meningokokowe zapalenie stawów (A39.8†) M01.0
Zapalenie stawów w przebiegu innych chorób bakteryjnych sklasyfikowanych gdzie indziej M01.3
Zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych niesklasyfikowane gdzie indziej M46.1
Inne zakaźne zapalenia błony maziowej i ścięgien M65.1
Choroby tkanek miękkich związane z ich używaniem, przemęczeniem i przeciążeniem M70
Zapalenie powięzi niesklasyfikowane gdzie indziej M72.5
Zapalenie kości i szpiku M86
Ostre cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek N10
Przewlekłe cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek N11
Ostre zapalenie pęcherza moczowego N30.0
Inne zapalenie cewki moczowej N34.2
Zakażenie układu moczowego o nieokreślonym umiejscowieniu N39.0
Inne choroby zapalne miednicy u kobiet N73
Posocznica bakteryjna noworodka P36
Badania na zwierzętach nie wskazują na istnienie ryzyka dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną u ludzi, lub badania na zwierzętach wykazały działanie niepożądane na płód, ale badania w grupie kobiet ciężarnych nie potwierdziły istnienia ryzyka dla płodu.
Badania na zwierzętach nie wskazują na istnienie ryzyka dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną u ludzi, lub badania na zwierzętach wykazały działanie niepożądane na płód, ale badania w grupie kobiet ciężarnych nie potwierdziły istnienia ryzyka dla płodu.
Badania na zwierzętach nie wskazują na istnienie ryzyka dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną u ludzi, lub badania na zwierzętach wykazały działanie niepożądane na płód, ale badania w grupie kobiet ciężarnych nie potwierdziły istnienia ryzyka dla płodu.
Produkt leczniczy zawierający substancję czynną silnie działającą.