Wyszukaj produkt

Dipeptiven

Alanyl glutamine

inf. [konc. do przyg. roztw.]
200 mg/ml
1 but. 100 ml
Iniekcje
Lz
100%
177,44
Dipeptiven
inj. doż. [roztw. aminokwasów]
200 mg/ml
1 but. 50 ml
Iniekcje
Lz
100%
134,43

Dipeptiven - charakterystyka produktu leczniczego

Wskazania do stosowania

Dipeptiven jest przeznaczony do stosowania w żywieniu pozajelitowym jako dodatek do roztworu aminokwasów lub składnik mieszaniny odżywczej. Szczególnie zalecany jest u pacjentów w stanach hiperkatabolizmu lub hipermetabolizmu.

Produkt dostarcza organizmowi glutaminę w postaci dipeptydowej, co ma kluczowe znaczenie w stanach zwiększonego zapotrzebowania na ten aminokwas.

Dawkowanie i sposób podawania

Dipeptiven jest koncentratem do sporządzania roztworu do infuzji i nie może być podawany bezpośrednio. Przed podaniem należy go zmieszać z kompatybilnym roztworem aminokwasów lub mieszaniną odżywczą zawierającą aminokwasy.

Roztwory o osmolarności powyżej 800 mOsm/l powinny być podawane wyłącznie do żyły centralnej.

Dawkowanie u dorosłych:
Parametr Wartość
Dawka dobowa 1,5-2,5 ml/kg mc. (0,3-0,5 g N(2)-L-alanylo-L-glutaminy/kg mc.)
Maksymalna dawka dobowa 2,5 ml/kg mc. (0,5 g N(2)-L-alanylo-L-glutaminy/kg mc.)
Proporcja aminokwasów z Dipeptivenu ≤30% całkowitej podaży aminokwasów/białek

Tabela 1. Dawkowanie Dipeptivenu u dorosłych pacjentów

Maksymalna dawka dobowa 0,5 g N(2)-L-alanylo-L-glutaminy/kg mc. powinna być podawana w mieszaninie z co najmniej 1,0 g aminokwasów/białek/kg mc./dobę. Uwzględniając aminokwasy zawarte w Dipeptivenie, minimalna całkowita dawka dobowa aminokwasów/białek powinna wynosić 1,5 g/kg mc.

Przykładowe schematy podaży:
  • Zapotrzebowanie 1,2 g aminokwasów/białek/kg mc./dobę: 0,8 g aminokwasów + 0,4 g N(2)-L-alanylo-L-glutaminy/kg mc./dobę
  • Zapotrzebowanie 1,5 g aminokwasów/białek/kg mc./dobę: 1,0 g aminokwasów + 0,5 g N(2)-L-alanylo-L-glutaminy/kg mc./dobę
  • Zapotrzebowanie 2,0 g aminokwasów/białek/kg mc./dobę: 1,5 g aminokwasów + 0,5 g N(2)-L-alanylo-L-glutaminy/kg mc./dobę

Szybkość infuzji zależy od rodzaju roztworu nośnikowego i nie powinna przekraczać 0,1 g aminokwasów/kg mc./h.

Sposób podawania w zależności od rodzaju żywienia:
  • Żywienie pozajelitowe: Zmieszać z kompatybilnym roztworem aminokwasów lub mieszaniną odżywczą zawierającą aminokwasy przed podaniem.
  • Żywienie dojelitowe: Podawać w ciągłej infuzji trwającej 20-24 h/dobę. Przy infuzji do żył obwodowych rozcieńczyć do osmolarności ≤800 mOsm/l.
  • Żywienie mieszane (dojelitowe i pozajelitowe): Podawać całkowitą dawkę dobową w żywieniu pozajelitowym, mieszając z kompatybilnym roztworem aminokwasów lub mieszaniną odżywczą.

Czas stosowania nie powinien przekraczać 3 tygodni.

Dawkowanie Dipeptivenu wymaga precyzyjnego dostosowania do indywidualnych potrzeb pacjenta, uwzględniając jego stan kliniczny, masę ciała oraz całkowite zapotrzebowanie na aminokwasy i białka. Kluczowe jest przestrzeganie maksymalnych dawek i proporcji w stosunku do innych źródeł aminokwasów.

Przeciwwskazania

Stosowanie Dipeptivenu jest przeciwwskazane w następujących przypadkach:

  • Nadwrażliwość na składniki preparatu
  • Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <25 ml/min)
  • Ciężka niewydolność wątroby
  • Ciężka kwasica metaboliczna
  • Ciąża i okres karmienia piersią
  • Stosowanie u dzieci

Przed zastosowaniem Dipeptivenu należy dokładnie ocenić stan pacjenta, zwracając szczególną uwagę na funkcję nerek i wątroby oraz równowagę kwasowo-zasadową. Produkt nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u dzieci.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Podczas stosowania Dipeptivenu należy regularnie monitorować następujące parametry:

  • Bilans płynów
  • Równowaga kwasowo-zasadowa
  • Osmolarność surowicy
  • Stężenie elektrolitów
  • Stężenie bilirubiny
  • Stężenie amoniaku
  • Aktywność fosfatazy alkalicznej
  • Aktywność aminotransferaz

Stosowanie Dipeptivenu wymaga ścisłego monitorowania parametrów biochemicznych i klinicznych pacjenta. Regularne badania laboratoryjne pozwalają na wczesne wykrycie ewentualnych zaburzeń metabolicznych i dostosowanie terapii.

Działania niepożądane

Główne działania niepożądane związane ze stosowaniem Dipeptivenu to:

  • Dreszcze
  • Nudności
  • Wymioty

Wymienione objawy mogą wystąpić przy zbyt szybkim wlewie preparatu. W przypadku ich pojawienia się należy natychmiast przerwać podawanie Dipeptivenu.

Kluczowe znaczenie ma odpowiednie dostosowanie szybkości infuzji Dipeptivenu. Personel medyczny powinien być przygotowany na możliwość wystąpienia działań niepożądanych i odpowiednio zareagować, włącznie z natychmiastowym przerwaniem podawania leku.

Właściwości farmakologiczne

Dipeptiven jest koncentratem dipeptydowym dostarczającym glutaminę w postaci N(2)-L-alanylo-L-glutaminy. Okres półtrwania (T0,5) wynosi 2,4-3,8 min, a w ciężkiej niewydolności nerek wydłuża się do 4,2 min.

Skład i właściwości fizykochemiczne

100 ml roztworu Dipeptivenu zawiera:

  • 20 g N(2)-L-alanylo-L-glutaminy

Właściwości fizykochemiczne:

  • Osmolarność: 921 mOsm/l
  • pH: 5,4-6,0
Warto zapamiętać
  • Dipeptiven dostarcza glutaminę w postaci dipeptydowej, co ma kluczowe znaczenie w stanach zwiększonego zapotrzebowania na ten aminokwas.
  • Maksymalna dawka dobowa Dipeptivenu wynosi 2,5 ml/kg mc., co odpowiada 0,5 g N(2)-L-alanylo-L-glutaminy/kg mc., i powinna być podawana w mieszaninie z co najmniej 1,0 g aminokwasów/białek/kg mc./dobę.

Wniosek końcowy: Dipeptiven jest specjalistycznym produktem leczniczym stosowanym w żywieniu pozajelitowym, dostarczającym glutaminę w postaci dipeptydowej. Jego stosowanie wymaga precyzyjnego dawkowania, ścisłego monitorowania parametrów pacjenta oraz uwzględnienia przeciwwskazań i potencjalnych działań niepożądanych. Właściwe zastosowanie Dipeptivenu może przynieść istotne korzyści kliniczne u pacjentów w stanach hiperkatabolizmu lub hipermetabolizmu.



Lek może przenikać do mleka kobiet karmiących piersią.
Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne lub zabójcze dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną kobiet, lub nie przeprowadzono odpowiednich badań ani na zwierzętach, ani u ludzi.
Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne lub zabójcze dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną kobiet, lub nie przeprowadzono odpowiednich badań ani na zwierzętach, ani u ludzi.
Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne lub zabójcze dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną kobiet, lub nie przeprowadzono odpowiednich badań ani na zwierzętach, ani u ludzi.